Het tentoonstellingsproject Middle Gate II Het verhaal van Dimpna is een samenwerking tussen het M HKA, Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen, en cultuurcentrum de Werft in Geel. Middle Gate II is het vervolg op de tentoonstelling Middle Gate van Jan Hoet in Geel in 2013. Het concept van de tentoonstelling is nauw verweven met de legende van de heilige Dimpna, de patrones van de bezetenen en geesteszieken, en de beschermheilige tegen epilepsie en krankzinnigheid. De legende van Dimpna is sterk verbonden met de identiteit van de stad Geel, “de barmhartige stede”.

WAANZIN | MADNESS

Douglas  0003 gordon  selfportret   kissing with scopolamine  1994 (c)image: M HKA
Self-Portrait (Kissing with Scopolamine), 1994
Fotografie , variable
Dia projection

Self Portrait draagt als ondertitel Kissing with Scopolamine. Het is één werk uit een reeks van drie die de kunstenaar omschrijft als ‘portretten met waarheidsdrugs’. De andere twee werken dragen de ondertitels Kissing with Sodium Pentothal en Kissing with Amobarbital. De reeks dia’s documenteert drie performances die achtereenvolgens plaatsvonden in de Lisson Gallery in Londen, in het Van Abbemuseum in Eindhoven en in de slaapkamer van de kunstenaar. In de performances kuste de kunstenaar drie verschillende personen op de lippen, telkens met een andere ‘waarheidsdrug’ op zijn lippen. De diaprojecties tonen de negatieve beelden. De omschrijving ‘waarheidsdrugs’ is een ironisch commentaar van de kunstenaar. De drie medicijnen – scopolamine, sodium pentothal en amobarbital – zijn, in volgorde van opsommen, een middel tegen misselijkheid, een kalmeermiddel en een slaapmiddel. Van deze medicijnen wordt wel eens beweerd dat ze zouden aanzetten tot het spreken van de waarheid en daarom ook gebruikt zouden worden door geheime diensten. Dit zijn echter fabeltjes, in de wereld geholpen door films als True Lies met Arnold Schwarzenegger. Het gebruik van deze zogenaamde waarheidsdrugs zegt in deze zelfportretten niets over de werkelijke verhouding tussen de twee kussende personen. In één van zijn interviews zegt Gordon over de kus: “Een relatie die zelfs nooit van de grond is gekomen, slechts één kus, kan toch meer impact hebben dan een relatie met iemand waarmee je jarenlang samenwoont.” Ondanks de röntgenachtige close-ups en het gebruik van de ‘waarheidsdrugs’, blijft de toeschouwer uiteindelijk in het ongewisse over de ware toedracht van de verhouding tussen de kussende personen. Gordon levert met deze reeks commentaar op het voyeurisme in onze maatschappij, de drang om te willen zien wat je normaal niet te zien krijgt. Realitysoaps als ‘de bevalling’ noemt hij als voorbeeld van deze drang. In deze werken krijg je alles te zien, maar in wezen sta je nog steeds even ver van ‘de waarheid’.