Jan Cox’ werk wordt gekenmerkt door zorgvuldige composities met een magische, surreële sfeer, gestuele energie en een uitgesproken kleurenpalet dat refereert aan de Cobra kunstenaars, met terugkerende verwijzingen naar geweld, wreedheid en kwetsbaarheid. In zijn laatste werken zoekt hij steeds nadrukkelijker naar een eigen omgang met de gruwel die mensen elkaar aandoen — een obsessie geworteld in zijn ervaringen in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Papageno symboliseert het dierlijke in de mens en leeft autonoom in harmonie met de natuur — de zinnelijke, instinctgedreven kant van de mens tegenover de ratio.