‘Ik zie die kunstpraktijk gedeeltelijk als een methode of conditie om in deze wereld te zijn. Het wordt in de kunstwereld soms fout geïnterpreteerd dat ik niet zou bezig zijn met het resultaat. Ik denk dat voor mij acties doen, dingen voorstellen en standpunten innemen, een oefening is waar ik beter van word en hopelijk de ander ook.’

– Vaast Colson

Vaast Colson stelt in zijn werk de relatie met het publiek en de al dan niet authentieke mystiek van het kunstenaarsbestaan voortdurend in vraag. In 2004 maakt Colson Helena: The Paintings Martin Couldn’t Paint Anymore: een reeks van 12 portretten van de 15-jarige dochter van kunstenaar Martin Kippenberger, die in 1997 is overleden. Het is een rechtstreekse verwijzing naar Kippenbergers werk Jaqueline: The Paintings Pablo Couldn’t Paint Anymore, dat hij in 1996 maakte als eerbetoon aan Pablo Picasso en zijn vrouw Jaqueline. Ook het werk van Colson is een hommage aan Kippenberger. Tegelijk is het een oefening om door werkwijze, techniek en materiaalgebruik te kopiëren dichterbij het nalatenschap van zijn idool te proberen komen. Sinds 2006 wordt de reeks portretten bewaard in Helena Sculpture, een installatie die dient als kluis. Slechts één keer per jaar mag de kist worden geopend: op 24 augustus, de verjaardag van Helena.

‘Ik hou ervan om vanuit het niet-kunnen, iets te doen. (…) Door dingen te doen die je niet helemaal beheerst, kom je op plaatsen die je niet kunt voorspellen. Dat is ook een soort poëtica’

– Vaast Colson